mijn vakjargon

Ik lees dit werk-gerelateerde artikeltje en ontcijfer het vakjargon voor een leek.

  • Content management system (CMS)
    Sofware waarmee je content kan beheren. Content is een verzamelterm voor tekst, plaatjes en video’s.
  • Channel/kanaal: website, mobiele website, mobiele app, sociale media, fysieke winkel (als in: niet-digitale winkel).
  • Multichannel
    Aanwezig zijn als bedrijf op meerdere kanalen.
  • Omnichannel
    Aanwezig zijn als bedrijf op meerdere kanalen die met elkaar geïntegreerd zijn. Dezelfde content hergebruiken voor meerdere kanalen, klantgegevens vanuit meerdere kanalen aan elkaar koppelen, etc.
  • Customer journey
    Het pad dat een klant bewandelt in zijn interactie met een bedrijf. Bijvoorbeeld: op de iPad browsen naar producten, onderweg in de tram via een mobiele telefoon verder browsen en de winkelvoorraad van elk product bekijken, en in de winkel de producten kopen.
  • “Regardless of the vertical, content is at the center of these omnichannel strategies.”
    Vertical betekent hier: bedrijfstak.
  • “decoupled architecture (separating content from presentation)”
    Dit is een belangrijk softwareprincipe: separation of concern. Software dat dit principe toepast, is beter in staat om aangepast te worden aan veranderde omstandigheden. Presentation in deze context betekent de wijze waarop de content zichtbaar wordt, wat in weze nog weer losstaat van het gekozen kanaal.

zielig verhaal

Mijn vader was een egocentrische, narcistische alcoholist, die regelmatig ’s nachts in een dronken bui mijn moeder voor van alles en nog wat uitmaakte. Dat heeft mij ontzettend onzeker gemaakt in de ‘buitenwereld’: op straat, op school, op werk, in een kennissenkring.

Vroeger loste ik dat op door een dikke muur: stoer en ongenaakbaar. Ik droeg een zwart motorjack, zwarte broeken en later schoor ik mijn hoofd kaal. Ik keek mensen niet aan en staarde strak voor me uit.

Sarah 15 jaar herfst 1996
Sarah 15 jaar (1996)

Het was makkelijker om iedereen op een afstand te houden, dan om open te staan en interesse te tonen. Het heeft heel veel strijd, confrontatie met mezelf, tijd en moeite gekost om de muur af te breken en in mezelf te gaan geloven. Dat is nog steeds wel eens eng, maar ik heb op eigen kracht ontdekt dat ik het waard ben om in de wereld te bestaan en gezien te worden.

lompheid van mensen van wie je het niet verwacht

Van wie verwacht je dan wel lompheid, vraag je je misschien af. Nou, van pubers en jong-volwassenen die zichzelf nog als het middelpunt van het universum beschouwen, is lompheid wat makkelijker te plaatsen. Of van dronken mensen. In ieder geval verwacht ik het niet bij mensen van middelbare leeftijd. Zij zouden inmiddels wat meer rust en zelfreflectie moeten hebben ontwikkeld.

Ik fietste naar mijn werk achter een man (veertiger?) met een klein kind in het fietszitje en een groter kind op een eigen fiets erachteraan. Het zag er heel gezellig uit. Ze fietsten richting het park; ik volgde dit goede idee, ook al mag je daar eigenlijk niet fietsen. De ingang tot het park bestaat uit een smal bruggetje. Er liep een vrouw met een hond. De man kon haar niet inhalen op het bruggetje. In plaats van rustig af te stappen en na het bruggetje haar stapvoets of lopend in te halen, begon hij wild met zijn fietsbel te rinkelen en fietste op een fiks tempo door. De vrouw werd begrijpelijkerwijs nogal boos. Ook dat kon op een fel weerwoord rekenen. Hij was er van overtuigd dat je daar wèl mocht fietsen. Al zou het waar zijn, dan nog is het geen reden om een voetganger die rustig haar hond aan het uitlaten is, van de sokken te rijden.

Het is me vaker opgevallen. Geheel normaal ogende veertigers en vijftigers die ongemeen horkerig reageren op pratende mensen in de trein, vriendelijke verzoeken van anderen, mensen die een fout(je) maken in het verkeer. Zij hebben de waarheid in pacht. Anderen zitten per definitie fout. Dus verweren zij zich tegen anderen. Dat mag fel, dat mag bruusk. Zij hebben immers gelijk. Dat staat buiten kijf. Volgens mij zijn dit precies dezelfde mensen die graag anderen verwijten lomp en onbeschoft te zijn. Zij zijn dat zelf namelijk nooit.

ik doe niks en ik kijk weg

Een oude vrouw stapt de bus in. Ze houdt zich vast aan een stang in de bus. Er klopt iets niet aan haar handen. Ze zijn uitgemergeld. Ik kijk weer weg, maar er klopt nog meer niet. Ik krijg er een raar gevoel van in mijn buik. Haar jas, sjofel, maar niet direct problematisch. O god, de schoenen, ja, bingo. Haar schoenen zijn door en door versleten. Ik probeer door mijn mond te ademen, maar kan niet voorkomen dat ik iets ruik. Ik ruik een sterke kruidige parfumlucht, zo mogelijk nog enger dan al wat het parfum verbloemt.

Ik durf haar nauwelijks aan te kijken. Ik vind het zo verdrietig. Ik doe mijn best terug te lachen als ze naar de baby lacht. Toch kijk ik tijdens het busritje voornamelijk weg terwijl ik uit alle macht door mijn mond adem. Ik voel me lichtjes misselijk.

Opgelucht stap ik de bus uit. Frisse lucht, vrijheid! Wat is het verschrikkelijk om zo’n weerzin te voelen voor een ander mens, een mens dat nota bene hulp en aandacht behoeft. Maar zij roept bij mij zo’n afkeer en zelfs angst op (wie weet is ze schizofreen en schiet ze in een gevaarlijke hallucinatie waarin ik of de baby een rol speelt) dat ik het niet op kan brengen om een paar vriendelijke woorden met haar te wisselen.

Ik maak me ook zorgen. Hoe leeft ze? Krijgt ze hulp? Weten de instanties van haar af? Maar ik doe niks.

mensen met kinderen verlaten de stad

Iedereen verhuist maar… Paar vrienden met kinderen zijn verhuisd naar een dorp. Zelf loop ik ook wel tegen wat dingen aan die vooral betrekking hebben op ons huis. Maar hier wonen heeft óók veel voordelen. Wat wil ik nou?

Voordelen van wonen buiten de (grote) stad

  • Stampen, springen en rennen in de huiskamer, want geen onderburen.
  • De wandelwagen uitgeklapt in huis laten staan en er zo mee naar buiten kunnen rijden (in plaats van drie keer trappen op en af met onderstel, zitjes en kinderen).
  • Meer opbergruimte.
  • Meer ruimte om de was te doen. Ik ben nu getraind in het zo stil mogelijk ophangen, afhalen en vouwen van de was, omdat deze handelingen in de gang boven plaatsvinden, vaak als de kinderen slapen. Ik ben nu erg bij met de was (jeej! Ik heb vandaag ook nog een appeltaart gebakken. En af en toe maak ik dingen schoon, hihi! Krijg ik nou een sticker?), maar vaak staat boven op de gang een droogrek lichtelijk in de weg.
  • Schonere lucht.
  • Kinderen kunnen eerder alleen buitenspelen.
  • Meer rust: minder mensen, minder verkeer, minder winkelpuien die je aandacht trekken, meer groen, meer uitzicht, meer stilte.
  • Eventueel ruimte voor een logeerkamer.

Voordelen van wonen in Amsterdam

  • Veel leuke mensen dichtbij.
  • Veel leuke dingen op loopafstand: winkeltjes, parken, speeltuinen.
  • Alle winkels die ik nodig heb, om de hoek. Ok, behalve misschien een uitgebreidere toko. Maar verder Alles.
  • Fietsend naar m’n werk.
  • Mega-aanbod van Alles op fietsafstand in het centrum van Amsterdam.
  • Geen tuin, ja je zou zeggen dat is een nadeel, maar ik heb 100 x liever een dakterras dan een tuin. Tuinieren zou voor mij weinig meer dan nóg een item op onze todo-list zijn.
  • Mooie stad.
  • Openbaar vervoer: veel, vaak, zelfs ’s nachts of je pakt een taxi. Geen rijbewijs nodig.
  • Reuring, hotspot, hier gebeurt ‘t, nieuwste trends, maar bijvoorbeeld ook protestdemonstraties.
  • Heel veel voorzieningen, ook voor kinderen.

Ach, eigenlijk heb ik gewoon geen zin om een nieuwe sportschool te zoeken.

suiker

Ja, deze blog gaat over suiker en zijn negatieve impact op mijn gezondheid. Nee, deze blog zal niet betogen dat suiker de incarnatie van de duivel zelf is.

Op mijn werk liggen koekjes, heel veel lekkere koekjes. Koekjes met chocola, stroopwafels, krakelingen, simpele mariakaakjes, alles. Er is ook snoep. En chips. En cola.

Ik heb vaak honger. Om 10:00 uur, om 11:00 uur en na de lunch heb ik om een uur of vier ook weer honger. Hoe makkelijk is het dan om, eenmaal losgezogen van het beeldscherm, drie stappen te lopen en je hand uit te steken naar de chocoladekoekjes? Nou, dat is heel gemakkelijk. De afgelopen dagen probeer ik er vanaf te blijven. Het kost actieve wilskracht. Dat is een opgave. Niet een heel grote, maar toch een opgave.

Maar het verschil! Zonder suiker voel ik me zoveel stabieler. Rustiger. Dat motiveert me om de suikerverleiding te weerstaan. Geheid zal het weer eens inkakken, maar ik weet nu – wederom – hoe voldoenend het is om weinig suiker te eten.

Ok, deze laatste zinnen heb ik geschreven onder invloed van alcohol, ook een soort suiker. Maar dat mag. Verdoving is geoorloofd als je twee kinderen hebt gebaard.

efficiënt

Tijd is een schaars goed. Kinderen, werk, rust, man, vrienden en familie strijden om de beperkte tijd en aandacht die ik kan verdelen. Ik benut de tijd maximaal. De kunst is om balast overboord te gooien. Welke activiteiten wil ik niet meer doen? Een schoonmaker helpt. Als ik het geld zou hebben, zou ik een assistent inhuren die om de week alle stomme karweitjes opknapt, zoals boodschappen doen, afspraken regelen, bellen met instanties en email beheren (wanneer gaat dat medium trouwens eindelijk eens dood? Ksst wegwezen! Jij relikwie van het prehistorische internet. Elektronische Post, man, we kunnen nu heus wat beters verzinnen dan een analogie van papieren schriftelijke communicatie). Zodat er voor mij meer tijd overblijft voor de zaken die alleen ik kan doen. Alleen ik ben de moeder van mijn kinderen en de vrouw van mijn man.

Voordat ons tweede kind werd geboren, hebben mijn man en ik ons huis van top tot teen opgeruimd. Ballast verwijderen! Zorgen dat alles werkt zoals je wil dat het werkt. Toen hadden we de tijd om spullen te repareren of te vervangen en allerlei klusjes in huis te klaren. Daar plukken we nu de vruchten van.

Kleine dingen die je leven efficiënter maken: meerdere exemplaren van veel gebruikte spullen op verschillende plekken in je leven leggen. Voor mij zijn dat: telefoonoplader, lippenbalsem, pennen, zakdoekjes, handcrème. Die liggen in m’n tas of op werk en op verschillende plekken in het huis.

Ik merk ook dat ik gestopt ben met sommige handelingen die zuinig waren, maar net wat extra tijd kosten die ik er niet meer aan wil besteden. Vroeger haalde ik bijvoorbeeld altijd de telefoonoplader uit het stopcontact omdat deze ook energie verbruikt als er geen telefoon op aangesloten is. Dat doe ik niet meer.

Grote boosdoener is uiteraard de televisie. Stopt je gedachten en kost ontzettend veel tijd, maar het kan ook heel ontspannend zijn. Meestal kijk ik on demand. Dat voorkomt dat je blijft plakken en uren later versuft beseft dat je al een uur geleden op bed had moeten liggen.

Soms is onze (van mijn man en mij) drang naar efficiëntie vrij absurd. We waren ’s avonds onze tanden aan het poetsen toen we erachter kwamen dat één van de babyfoons nog beneden stond. Eén van ons moest helemaal de trap weer af en weer op om de babyfoon te halen, de horror!

dreumes dingen

Eén keer per dag sluit ik mij vrijwillig op in een ruimte van 1 bij 1 meter. Het is gedurende tien minuten mijn ruimte. Van mij alleen. Mijn dochter kan haar handjes en gezicht tegen de glazen schuifdeuren drukken en blij naar me lachen, maar ze kan me niet aanraken. Soms zak ik door m’n knieën en drukken we onze gezichten tegen het glas. Dat vinden we heel grappig.


Ik loop door de gang ’s avonds laat en ik zie een hoek op de grond. Wat een rare schaduw. Oh, het is een grijs legosteentje. Dat leggen we even netjes buiten het looppad tegen de muur aan. Zo, opgeruimd.


Help mij maar met de was afhalen. Ik geef jou een knijper en die doe jij in de bak. Wat help je goed, lieverd. Oh, je haalt de knijpers er weer uit. Tja, als je dat… oh nu gooi je de hele bak om. Mmm… liefje, hier is nog een knijper, doe m maar in de bak. Kijk zo. Nee? Waar loop je nu heen met die bak?

Mijn dochter loopt naar het traphekje, draait de bak om en gaat er op staan. Ze houdt de spijlen vast en kijkt mij ontzettend vrolijk aan. Wat een vondst.

ontbijt

Ik ben ontbijt aan het klaarmaken. Ik zet thee, maak pap, zet dat in de magnetron en ondertussen ruim ik de vaatwasser uit.

Mama is verdwenen. Kruip, kruip: joepie, ik zie haar weer! Ze is in de keuken. Kruip, kruip. Handig dat die vaatwasserklep open staat, daar kan ik me aan optrekken. En alles pakken waar ik bij kan. Hè mam, wat flauw dat je me steeds weghaalt. Zo kan ik er niet goed bij. Wat zie ik nou? De onderste la staat open, daar kan ik me ook aan optrekken en alles pakken waar ik bij kan. Maar eerst ga ik aan de oven hangen. Het brede handvat is net hoog genoeg en dan kan ik fijn achterover hangen en mama lachend aankijken met m’n hoofd in m’n nek. Dat is leuk. Wat is er mam? Haha, je doet de oven open, dan gaat dat lampje branden, zo leuk! Moet ik aan de kant? Wacht, dat gaat niet zo snel.

Mama is verdwenen. Kruip, kruip. Ik zie haar weer! Ze zit op de bank. Mam, ik kom eraan!

bhwe bhwauw bhwe

Juul en ik logeerden bij mijn zus. We sliepen samen op een tweepersoonsmatras op de grond. ’s Nachts werd ik vaak wakker, omdat Juul steeds slapend omhoog tijgerde. Dat eindigde er dan in dat ze met d’r hoofd op de vloer terecht kwam en ging huilen. Maar het was heel fijn om dat lieve bolletje tegen me aan te voelen.

Om 5:50 uur werd Juul wakker. In haar slaapzak kroop ze naar mij toe en timmerde op m’n hoofd. Het was tijd voor een fles. De fles met pap ging er goed in. Erna heb ik haar verschoond en de slaapzak uitgelaten. Ze was heel vrolijk. Ik was de leukste attractie in haar neef’s kamer. Ze legde haar handjes op mijn hoofd en drukte zich omhoog. Ik had uitzicht op twee beentjes. Boven m’n hoofd hoorde ik: “Bhwe bhwe bhwauw bhwauw bhwauw bhwe bhwe” en ik voelde één handje op m’n hoofd slaan.

Al snel vond ik t weer tijd om te gaan slapen. Juul wilde niet meer op het matras in slaap vallen, dus heb ik de wandelwagen naar boven getild en 90 keer heen en weer gereden voordat ze in slaap viel. Dit noem ik ook wel ‘de grasmaaier’. Heerlijk rustig sliepen we nog tot 8:30 uur.