sarah

Het lijkt logisch dat als je alleen bent, dat je dan helemaal jezelf bent. Maar in contact met een ander kan je soms dingen aanboren bij jezelf die je er alleen niet uit krijgt. In dat geval ben je nog steeds jezelf, alleen een interessantere en betere versie van jezelf.

Het maakt je identiteit zo bezien heel vloeibaar. Ik kan met persoon A heel luidruchtig en extravert zijn met veel hilariteit. Met persoon B heel rustig praten over gedeelde interesses. En met persoon C puur lichamelijke aantrekkingskracht delen. Et cetera.

In het kader van het zoeken naar een partner, brengt dit mij op de gedachte dat de vraag: “Wie ben IK en wie past daarbij?” beter vervangen kan worden door: “Met WIE vind ik mezelf een leuk mens?”