sarah

Café Florian. Ik had gehoord dat er iets te doen was, maar een excuus om een calvados weg te slaan is nooit ver te zoeken.

Ik kijk om me heen. Veel gelikte mannen met dasjes, die… ik zag het vandaag een man doen: das dubbel gevouwen, om nek heen, twee uiteinden door lus en dan strak trekken. Een soortement sjaalstrop. Dergelijk geknoopte dassen worden gedragen door metroseksuele yuppen. De vrouwen grossieren in verzorgd lang haar, oorbellen, rokken met riem en: laarzen. Want zonder laars ben je als verzorgd langharige oorbeldraagster een meisje, maar met laars ben je een pittige vrouw.

Mijn innerlijk gniffelen werd onderbroken door de wulpse brunette naast me die me de hele tijd indringend aankeek en met een behoorlijk dikke alcoholtong een babbeltje met me begon. Ze vroeg hoe het met me ging. Ik vroeg hoe het met haar ging en of haar net naar het toilet weggelopen partner een date was of een relatie. Het was haar man. Er was verder weinig zinnigs in haar spraak te ontwaren, dus ik verloor mijn interesse, maar ze bleef naar me lonken. Haar man kwam terug. Ze vroeg of ik hem niet knap vond. Ik beaamde dat hij knap was. Na nog wat zinnen en overleg met hem, vroeg ze uiteindelijk of ik met hen mee naar huis wou. Waarvoor? Voor iets fantasievols. Hihi, wat een eufemisme! Ik zei nee.

De metroseksuele yuppen en pittige vrouwen werden overstemd door haar niet aflatende lonkende blik en aandacht voor mij. De laatste slokken calvados maar snel naar binnen gegooid en het hazepad gekozen.