sarah

De vijver in het park voor mijn huis is stil. Het water is een spiegel. Zelf is het zwart, maar het weerkaatst de straatverlichting. Je kan niet voorbij het oppervlak kijken. Zo is het ook met mensen. Het beeld wat men van zichzelf schept is wat je ziet. Soms ontdek je discrepanties waardoor je kleine gaatjes in het oppervlak kan prikken en tot de ware aard weet door te dringen.

Zo is het ook met jezelf. Je kan jarenlang tegen jezelf schreeuwen dat je hartstikke zelfverzekerd bent en toch continu veel bevestiging vragen/eisen van de mensen om je heen. Totdat je aan jezelf toegeeft… dat onder heel veel lagen zelfbevestiging en rationaliteit een kleine doch diep gewortelde kern zit die je brein doordrenkt met het idee dat je Stom en Oninteressant bent. En poe hee, wat een opluchting! Het was even doorbijten en pijnlijk, maar ik kan mezelf nu wel een stuk eerlijker recht in de spiegel aankijken.