sarah

Als ik uit het raam van mijn werk kijk, zie ik ver beneden me een blakend grasveld met grote bomen. Laatst liep ik langs een boom en het viel me op dat er een klein plastic bordje op gespijkerd was met een nummer. Toen ben ik er op gaan letten en alle bomen in het park hebben een nummer!

Bomen zijn mooi door hun grilligheid. Ze hebben een bepaalde structuur, die je direct herkent als boomstructuur, maar toch zijn ze allemaal anders. De oneindige doch begrensde variabiliteit. Maar mensen timmeren hun nummertjes op bomen en schieten ze door koeienoren in hun ijver de grilligheid van de natuur te beheren en te beheersen.

Zaterdag zag ik een film over de toekomst van de mens. Daar werd de daadwerkelijke controle die wij hebben nogal overdreven. Ooit zouden we ons lichaam heel niet meer nodig hebben en ons brein in een computer uploaden en daar onsterfelijk zijn. Nanobotjes zouden in je aderen kunnen worden gespoten en daar nuttige dingen doen en zichzelf reproduceren. We zouden cyborgs worden: met implantaten waardoor je bijvoorbeeld veel sterker bent. Robots zouden de controle overnemen en ga zo maar door. Ik sluit zeker niet uit dat deze zaken ooit mogelijk zouden kunnen zijn, maar als je kijkt naar wat we nú kunnen doen op al die terreinen, is nederigheid geboden.