sarah

Alleen met je koffer op straat.
Geen huis, geen geld, geen baan.
Dat is mijn doomscenario. Je raakt alles kwijt en moet helemaal opnieuw beginnen. Vanuit de goot.

Een nog ernstiger doomscenario hoorde ik van een kennis. Die was niet bang externe dingen te verliezen, maar interne. De controle verliezen over je angsten, over jezelf en uiteindelijk zelfmoord plegen. Iemand anders die ik ken was bang dat het saai werd. Dat het leven in voorspelbaarheid en sleur doodbloedt. Dat is eerder mijn ideaal! Ja, laat het alsjeblieft voorspelbaar zijn. Dat mijn leven blijft zoals het nu is, lijkt me onvoorstelbaar heerlijk en bijzonder en onwaarschijnlijk. “Onwaarschijnlijk” is gevoel en niet verstand, hoor. Ik weet wel ergens dat het tot de mogelijkheden zou kunnen behoren dat de toekomst best wel eens ontspannen, tevreden en inpsirerend zou kunnen zijn. Eventueel. Drama blijft vooralsnog al een tijdje uit. Wie weet…