sarah

Ik loop richting het uitzicht. Het glas reikt tot de grond. Als ik ervoor sta, lijkt het glas niet te bestaan. Het uitzicht overspoelt mij. Ik probeer het te pakken. Zweterige vingerafdrukken op glas.

Gekleurd licht valt op vier mannen die muziek maken. Eromheen zitten mensen te luisteren. Al die mensen! Waarom zitten ze zo stil? Het lukt mij niet. Ik beweeg m’n hoofd en schouders, maar dat is een suf ingetogen alternatief.

Bobby Previte lukt het ook niet. De blaassectie prevelt een lome melodie, maar Bobby is op stoom. Hij overstemt hen met energieke drumslagen. In mijn hoofd is de ingehouden beweging zo hard aan het schreeuwen dat het voelt alsof ik een gat in een betonnen muur zou kunnen slaan.