sarah

Vrijdag waren we op de expositieopening van Frank Koolen. Het was ook tegelijkertijd een opening van het werk van een groep studenten, dus er liepen ook veel, zoals ik het noemde, ‘stinkende krakersjongeren’ rond. Maar wel stylish natuurlijk. Gesignaleerde trend: knappe meisjes met heel belachelijke grote brillen, waardoor ze lelijk lijken.

Frank zaagde als officiële openingsact een palmboom in tweëen met een kettingzaag. Iedereen juichde en was blij. Basale mannelijke geldingsdrang geeft nou eenmaal een comfortabel oergevoel.

Ik ben al een paar weken moe van schildklierhormoonstoornisperikelen en viel telkens in slaap op een stoel, waarbij mensen me raar aankeken of dat dacht ik misschien maar, maar een vrouw vroeg wel of alles goed ging en of ik een glaasje water wilde. Dus ik geloof dat het er inderdaad niet heel lekker uitzag. Wanneer is een glaasje water zinvol? Hoe kan op een stoel zitten met de ogen dicht geïnterpreteerd worden als: die heeft dorst? Of is het glaasje water een metafoor geworden voor: ik wil iets voor je doen?