sarah

Ik heb een hele brave puberteit gehad. Deed nooit gekke dingen. Ging wel heel veel uit, maar dronk niet en die sporadische joint is ook niet noemenswaardig. Wel zoenen, maar one-night-stands kwamen weinig voor. Enige losbandigheid begon zich pas eigenlijk vrij recentelijk voor te doen, pas na mijn 25e.

Tijdens mijn puberteit had ik het idee dat ik een stabiel en zelfverzekerd persoon was. Of in ieder geval zou gaan worden. Maar naarmate ik ouder werd, kwam er telkens meer gevoel in mij naar boven. Dat klinkt een beetje gek, maar ik bedoel daarmee dat ik als puber op een robotachtige manier met emoties omging. Niet dus.

Toen ik begin twintig was, waren de emoties tot zoverre doorgedrongen dat elke nieuwe fase in mijn leven mij onderuit haalde. Nu ben ik op het punt beland dat ik continu emoties voel. Heel vervelend. Waar ik eerst heftig reageerde op een verandering in mijn leven, is het nu zo dat vòòr de verandering zich voordoet, ik me er de hele dag zorgen over maak.

Je ergens zorgen over maken is een heel nieuwe ervaring voor mij de laatste paar jaar. En ik kan je zeggen: er is geen bal aan! Is het niet het meest stompzinnige waarmee je je kunt bezig houden? Nadenken over wat er allemaal niet leuk kan zijn en wat er allemaal mis kan gaan. En vooral ook kan! Wat er mis kan gaan. Zinloos!

Op je af laten komen wat er gebeurt en dan zien we wel, dat was altijd mijn wijze houding van vroeger. Maar, o nee, dan werd ik achteraf geconfronteerd met heftige emoties en overviel het me enorm. Het is nu veel meer uitgesmeerd en veel minder heftig. Maar ik ervaar wèl op dagelijkse basis onzekere gevoelens en gedachten. Daarom heb ik nu wellicht meer dan toen een uitlaatklep nodig.