sarah

Ik gaf bevestigend antwoord op de vraag van mijn zus of we kinderen wilden. Ze begon maffe dansjes te doen en maakte kreetjes van opwinding. Ik vond dat ze nogal overdreef met deze reactie.

Toen mijn zussen later op de avond een vuilniszak vol met babykleertjes aan het sorteren waren, vroegen ze aan mij of ik mee wou doen voor in het geval dat. Ik was te geshockeerd om iets terug te zeggen. Dit werd me te concreet.

Een maandje later zat ik bij een vriendin op de thee en ze vertelde me dat ze met haar vriendje ging proberen zwanger te worden. Mijn reactie verschilde niet veel van die van mijn zus. Ook deze keer verbaasde deze reactie mij, ook al was het mijn eigen reactie. Het is immers vrij gebruikelijk dat een jong stel dat samenwoont op een gegeven moment probeert een kind te krijgen.

Blijkbaar vind ik het hartstikke bijzonder en heftig dat iemand die dichtbij staat in de volgende fase geraakt. Ik was ook enorm enthousiast (met vreugdekreetjes) toen een andere vriendin aankondigde te gaan trouwen. De fase is aangebroken dat mijn vriendenkring (en ikzelf) gaat trouwen en kinderen krijgt!