sarah

Deze blog zal ik wijden aan de mentale voorbereiding om weer als treinforens door het leven te gaan.

Ik heb dit voor mijn vorige baan anderhalf jaar gedaan van Arnhem naar Almere – overigens: station Almere Muziekwijk is de meest deprimerende plek op aard. Toen werd ik er op de lange termijn niet blij van. Enkele redenen hiervoor waren:

• Station Almere Muziekwijk
• Almere
• Duiven en duivenstront rondom station Almere Muziekwijk
• Vroeg opstaan
• Laat thuiskomen, waardoor laat avondeten, waardoor laat naar bed
• Chronisch slaapgebrek: ik sliep ongeveer 6 uur, terwijl ik, om niet elke maand ziek te worden, minstens 8,5 uur nodig heb
• Foute collega’s, voorbeeld:
  Tijdens verkiezingstijd vulden we de stemwijzer in en er ontstond discussie over de vraag of er in Nederland nieuwe moskees mogen worden gebouwd. Ik vond dat geen probleem, want ik vind dat mensen het recht hebben om hun geloof uit te oefenen en ik heb er geen last van. Zij waren het er niet mee eens. Een argument dat ze gebruikten was: “Stel, bij jou om de hoek wordt een moskee gebouwd, dan daalt wel de waarde van je huis! Dat wil je toch niet?” Ik probeerde nog dat dat het probleem was van de mensen die het huis dan minder waard vinden en niet van de mensen die een moskee willen bouwen, maar dat deed er voor hen niet toe; je huis is dan minder waard, dus ben je er tegen. Idem met hypotheekrenteaftrek. Schermen met dat het een storend element in de economie is, had geen zin, want je gaat er op achteruit, dus ben je er tegen.

Een aantal van deze redenen gaat niet meer op gelukkig, want ik heb nu okeeje collega’s (moet een nieuw van Dale woord worden: oke als bijvoeglijk naamwoord) en ik kom bij de treinreis niet in de buurt van Almere.

Blijft over de problemen vroeg opstaan, laat thuiskomen, laat avondeten, laat naar bed en chronisch slaapgebrek.

Plan voor het vroeg opstaan: in de trein ontbijten. Ik zal mijn ochtendritueel hiervoor drastisch moeten veranderen. Niet thuis voor de buis een uur lang ontbijten in mijn ochtendjas, nee: opstaan, douchen, aankleden, boterham smeren, thee in thermosfles en naar de trein. Als ik dat opschrijf, lijkt het heel haalbaar, maar ‘s ochtends ben ik nogal laks. Dan denk ik: ah, kan best tien minuten aan m’n gezicht pulken voor de spiegel en daarna een kwartier lang: kleren aan, kleren uit, wat moet ik nou aantrekken?? En dan bij het aantrekken van m’n schoenen, als ik merk dat de veters er helemaal gedraaid inzitten, de veters eruit halen en er netjes en recht weer indoen. En zelfs als ik dan nog op tijd dreig te komen, kan ik op het laatste moment bedenken dat ik nog iets vergeten ben mee te nemen en dat dan eerst moet zoeken. Een hele uitdaging dus.

Laat thuiskomen en laat avondeten: vriendje kookt! De avond wordt desondanks korter dan dat ie nu is, maar daar is de minilaptop voor! Daarmee kan ik in de trein leuke dingen doen die ik normaal ‘s avonds thuis doe. Hierbij ga ik er voor het gemak van uit dat ik niet flauwval van de honger, moet staan omdat de trein vol is, moet overstappen omdat er een trein uitgevallen is of moet bibberen op een winderig perron omdat er helemaal geen trein gaat.

Laat naar bed en chronisch slaapgebrek: tough one. Ik hoop dat ik bij het samenwonen plots, als een mirakel, word bevangen door discipline. Dat als de klok 22.00 uur zegt, dat ik dan heel rustig tegen mezelf zeg: zo, lekker naar bed! Lekker onder de wol. Lekker slapies doen. Mmm, morgen heerlijk uitgerust. En niet: gvd, heb helemaaaaal geen zin om te gaan slapen, SAAAAI man! Saai, saai, saai, saai, saai, wil nog dat programma zien, die film afkijken, naar die site surfen, met die en die bellen en shit eigenlijk had ik gvd de zwarte was moeten draaien. Gvd, gvd, gvd, nou heb ik morgen geen schoon ondergoed. Blèh. Ik ben echt heel ongelukkig nu, kan echt niet zo gaan slapen. Weet je wat ik doe? Ik zet dat fijne plaatje op van Miles Davis, dim de lichten, neem nog een half glaasje wijn (jum!) en daarna ben ik relaxed genoeg om in bed dat boek te gaan lezen. Ja!
Vervolgens lig ik, na een uur muziek luisteren, alweer een uur te lezen met ogen die ik nauwelijks nog open kan houden, maar ik hou vol! Want slapen, dat is SAAI man!