losser en lollig
Als ik teveel gedronken heb, zeg ik dat telkens tegen iedereen. Om uit te leggen waarom ik anders ben. Waarom ik nu veel losser ben en normaal zo’n hork. In ieder geval heb ik iets uit te leggen.
Zaterdag was ik gaan dansen. Toen we – allemaal bezopen – weer naar buiten liepen, viel het vriendje van Martine languit op z’n bek. Dat was best grappig. Een vriend van hem vond het ook heel grappig. Zo grappig zelfs, dat ie nog steeds aan het lachen was (met wijzen en hand op buik) toen we bij de Febo een kleffe hamburger uit de muur haalden. Irritant. Ik vroeg wat dingen aan hem om zijn aandacht af te leiden en toen stonden we opeens heel serieus, in de Febo, bezopen, midden in de nacht, omdat ie zei dat hij al zeven jaar niet meer in z’n geboorteland was geweest, sinds hij een dochter had. En het was uitgegaan met z’n vriendin. Gelukkig waren we allebei, zoals gezegd, bezopen dus liepen we vijf seconden later weer lollig verder.
Nou, als ik bezopen ben dan moet ik dus heel hard lachen als mn vriendje omvalt. Dat doe ik anders niet. Dan ben ik vooral bezorgd: “oe schatje, gaat het wel?”
Als ik bezopen ben, denk ik dat ik heel goed kan dansen (kan ik niet).
Als ik bezopen ben, dan vind ik iedereen heel lief (vind ik niet)
Als ik bezopen ben, vind ik kleffe Febo burgers lekker (en echt alleen als ik bezopen ben).
Als ik bezopen ben, maakt het me niets uit als ik E20 euro ben verloren (en dat vind ik nu dus wel erg).
Eigenlijk: als ik bezopen ben, ben ik een veel makkelijkere versie van mij.
Tja.