sarah

Daar kom je met je fietsje de straat ingerammeld. Alle fietsen in Amsterdam rammelen. De fietsenstalling is druk bezet. Alle fietsenstallingen in Amsterdam zijn druk bezet. Er is nog wel een plek, maar bij het zien ervan schat je je kansen niet te hoog in. Eerst maar eens rustig ernaar staren. Theoretisch moet het passen.
Lang of kort gestaard, een geslaagde route bepalen lukt niet. Fiets X heeft een breed stuur en een enge open kettingkast die visioenen van zwarte plakkerige vlekken op je broek oproept. Fiets Y, die hangt op fiets Z, heeft geen eigen standaard en dreigt bij de minste of geringste beweging naar de ene of de andere kant te vallen. Als ik fiets X en Y zover krijg dat ze mijn fiets ertussen laten, heb ik geen handen meer over om mijn eigen fiets in beweging te zetten.

Genoeg gestaard, niet bang zijn, gewoon doen, hoe moeilijk kan het zijn? Het gaat heus lukken, blijf rustig.
Na twee mislukte pogingen van voorzichtig proberen, verstrikt raken en terugtrekken, blijkt dat ik fiets X, die overigens erg zwaar en log en onhandelbaar blijkt, een heel eind omhoog moet tillen, nauwlettend in de gaten houdend dat de open kettingkast me niet raakt (achteraf blijkt dat dat niet helemaal is gelukt), dan mijn fiets naar voren, maar wel hellend naar rechts, zodat de trappers niet in de spaken van fiets Y vast komen te zitten, vervolgens m’n stuur optillen en het wiel in het rek positioneren.
Fiets is geparkeerd, ik veeg het zweet van m’n voorhoofd en doe een vreugdedansje.

Als Jeroen bij een dergelijke situatie aanwezig is, neemt het verhaal bij de ik-staar-en-ik-vrees-met-grote-vreze-fase een andere wending. Ik merk dat hij op me wacht en zeg met trillende stem: “Ehm, Jeroen?” en wijs angstig naar de beoogde parkeerplek. Hij draait z’n ogen omhoog, pakt m’n fiets en rijdt hem met een licht trekken en duwen in één keer de plek in, terwijl ik er apathisch naast sta en af en toe vol ongeloof piep: “Ja, maar…”, me volledig bewust van de oneerlijkheid van het leven.