zelfgenoegzaam
In brug9 werd de documentaire Les glaneurs et la glaneuse vertoond. Er hoefde geen entree te worden betaald, maar je kon een bijdrage doen. De uitbaters zaten buiten en waren niet van de bezoekers te onderscheiden. Ook leken ze iedereen min of meer persoonlijk te kennen. Zodoende hing er een onaangenaam in-crowd sfeertje. Ik neem aan dat het exploiteren van deze locatie geld kost. Er bestaat daarom een klantrelatie tussen de bezoeker en de uitbater. Het is ouderwets sixties om deze relatie simpelweg te negeren. Komt op mij geforceerd over en ik vind het onaangenaam.
De documentaire ging over mensen aan de rand van de samenleving die proberen te leven van het afval van anderen. Het onderwerp was voor mij niet heel opzienbarend; in mijn jeugd kwam ik al in aanraking met de wazige vrienden van mijn vader die heel arm zijn en hun hele inboedel van de straat hebben geplukt. Maar ik vond de manier waarop ze zichzelf betrok bij de film leuk en lief.
Na afloop ging iedereen klappen. Beetje vreemd bij een film, maar als je oprecht hebt genoten, kan het een goede uitlaatklep zijn voor je blijdschap. Toen ik echter opstond en de zelfgenoegzame blikken van de mensen zag, kreeg ik het gevoel dat ze voor zichzelf aan het klappen waren. Zelfgenoegzaam. Beter in deze context is het engelse woord: self-congratulatory. Jezelf bejubelen om iets. Hoe geweldig zijn wij dat we deze cultureel verantwoorde film zijn gaan kijken op deze underground (letterlijk) locatie?
Jaaaaa, ik ken het type. VRE-SE-LIJK vind ik ze, je vind ze overal, in alle lagen van de samanleving, zal ik maar zeggen. De mensen die -wellicht onbewust- druk bezig zijn met de uiterlijkheden van een bepaalde scène en denken dat als je aan een paar specifieke eisen voldoet (naar een cultureel verantwoorde film gaan, of in de Rockabilly scène de juiste kleding dragen en coke snuiven) er ècht bijhoren. Het is religie in het klein.
goeie bon!