sarah

Toen ik als klein kind gordelroos had, was mijn bed naar de huiskamer verplaatst. Ik lag veel in dat bed, waarschijnlijk was ik te ziek om rond te lopen en te spelen. Ik kon echter wel lezen, ook al was ik pas vijf of zes. Ik herinner me nog goed dat ik het als een enorme uitdaging zag om Sneeuwwitje en de Zeven Dwergen te lezen, een groot en dik rood boek, waarvan Sneeuwwitje de eerste 100 pagina’s besloeg. Honderd is als je vijf of zes bent zo’n beetje het grootste getal dat er bestaat.

Dapper begon ik te lezen. Het boek was zo zwaar dat ik moeite had het vast te houden. Pagina na pagina trokken aan mij voorbij en toen ik na een eeuwigheid (waarschijnlijk een volle ochtend, maar tijd lijkt veel langer als je zo klein bent) klaar was, voelde ik me zeer trots.

Vandaag ben ik ook ziek. Een agressieve verkoudheid, zeker niet zo ernstig als gordelroos, althans, ik denk niet dat Sinterklaas en twee Pieten nu langs zouden komen om mij op mijn ziekbed te bezoeken, wat ze toen wel hebben gedaan. Ook al kan ik nu ook niet veel uitvoeren, het brein blijft actief, net als toen. Ik volg nu een hoorcollege over de geschiedenis van muziek, die al meer dan een jaar in de kast ligt. Super boeiend. Ik wist bijvoorbeeld niet dat polyfonie of meerstemmigheid alleen is ontstaan in de Westerse wereld.

Edit: mmm… de vriendelijke ziekte is veranderd in een echt nare griep kan alleen maar op de bank liggen. TV kijken is soms al te veel moeite, laat staan ingewikkelde hoorcolleges waar je je aandacht bij moet houden.