sarah

Ik woon nu vijf maanden in Amsterdam, een evaluatie. Niet meer in Arnhem wonen heeft mij toch iets opgeleverd. Ik wilde het niet altijd aan mezelf toegeven of was me er niet bewust van hoe erg het was, maar ik was in Arnhem iets teveel bezig met de mening van vage en minder vage bekenden. Arnhem is namelijk zo klein dat je continu mensen op straat of in winkels ziet die je herkent. In mijn hoofd zetelde een ijverige administratief medewerker die bijhield wie mij zag en hoe ik overkwam of hoopte over te komen. Heel vermoeiend. Heel onnodig. Heel egocentrisch.

In Amsterdam heb ik daar totaal geen last van. Er zijn hier teveel mensen en je komt nooit dezelfde tegen. Het maakt weinig uit wat voor indruk je maakt als je de deur uitloopt. Je maakt steeds op iedereen alleen een eerste indruk die ze niet onthouden, want zij zien je daarna nooit meer.

Wat ik echt enorm mis, zijn BOMEN. GROTE BOMEN. Die lullige platanen hier vallen in het niet bij de grote beuken en, nou ja, andere boomsoorten in Arnhem.

Op dit moment bevind ik mij in een wel prettig niemandsland. Ik woon nog niet echt in Amsterdam, omdat ik nog te vaak in Arnhem ben. De vrijheid dat ik er altijd voor kan kiezen om na werk in Arnhem te blijven, stelt me gerust. Meestal schuif ik echter gezellig aan bij het avondeten in ons mooie huis.