sarah

Rustig achterover leunen en ontspannen lukt niet. Al mijn neigingen zijn erop gericht om iets anders te voelen. Liever in beweging blijven en van steen naar steen springen, dan in het water vallen. Mijn lijf is gespannen. Afleiding en alcohol is leuker. Het is gewoon verdomme LEUKER. Je zwak, klein en afhankelijk voelen is de mindere optie. Op de korte termijn.

Alleen zijn. Ik met mezelf en mijn gedachten. Dat gaat een tijd goed, hoor. Dan lijk ik hartstikke zelfstandig en vertoon ik gericht gedrag, maar ‘s avonds wordt de grond onder mijn voeten geslagen en verander ik in een emotioneel hoopje. Angstig loop ik door het huis en raak ik de muren aan voor houvast. Verlamd ben ik dan. Terwijl er niks aan de hand is. Er gebeurt niks bijzonders. Het enige verschil is dat ik alleen ben. Het verbaast me  steeds. Ik kan opeens niet meer functioneren, terwijl dat normaal zo vanzelfsprekend en goed gaat.

Daarom vind ik het best heel dapper van mezelf dat ik over een paar weken alleen op vakantie ga! Een paar avonden alleen zijn namelijk nog wel te overbruggen, maar drie weken niet. Drie weken dwingen je om de angst te ondergaan en erachter te komen dat er niks van overblijft. Dat er niks is om bang voor te zijn. Dat ik kan ontspannen. Alleen.