sarah

Ik had verwacht dat ik verdrietige momenten zou beleven op mijn vakantie, zie blog ‘Alleenzijn is niet mijn sterkste punt’. Die angst die ik voelde als ik ‘s avonds bij het naar bed gaan alleen was, is als sneeuw voor de zon verdwenen! Hosanna!

Ik heb er wel een verklaring voor (weet niet zeker of het de juiste is). Het nemen van de beslissing om te gáán en het dan ook daadwerkelijk te doen, gaf mij het zelfvertrouwen dat ik nodig had. In de maanden en weken voorafgaand aan mijn vertrek, werd de angst denk ik ook groter. Toen ik bovenstaande blog schreef, was het vrij erg. Culminerend in een anti-climax: ik ben gegaan, ik durf het, ik vertrouw mezelf.

Ha! Zonder emotioneel gedoe ben ik nu anderhalve week in Sevilla. Spanjaarden zijn heel aardig en ontspannen. Soms word ik ongeduldig, omdat ik de Nederlandse efficiëntie gewend ben. Zo kan ik niet begrijpen waarom een Spanjaard in een rij gaat staan wachten om bij een balie een treinkaartje te kopen. Eergisteren was ik naar een heus ticket office gegaan voor treinkaartjes. Er stonden twee bureautjes met een verkoper en twee stoelen ervoor. Dat je er even bij kon gaan zitten terwijl je een kaartje kocht. Ja, treinkaartjes vergaren is in Spanje een hele happening.

Ik mis contact niet. Ik vind het enorm ontspannend om zo weinig te praten. Niet steeds je gedachten te hoeven verwoorden. Of daar de behoefte toe voelen. Klagen doe je ook minder. In noodgevallen klaag ik weleens hardop tegen mezelf en dat lucht ook best op. Ook het troostende woord zeg ik in dat geval hardop en gek genoeg helpt dat: “Ik weet dat je honger hebt, we gaan nu wat eten en dan komt het heus weer goed.” En dan moet ik lachen, omdat ik ‘je’ en ‘we’ tegen mezelf heb gezegd.