sarah

De halve nacht had ik wakker gelegen met een zeurende buikpijn. Daarom ging ik die middag bij mijn nieuwe dokter op bezoek. De vermoeidheid prikte al de hele dag achter m’n ogen. Ik moest me eerst melden bij een balie waar een rij mensen stond te wachten. Er stonden alleen vrouwen en een paar kinderen in de rij en de vrouwen droegen allen een hoofddoek. Later liep er een vrouw binnen zonder hoofddoek; zij was blank en had een doorleefd gezicht en droeg cheapo kleren. Twee jonge moslimvrouwen spraken afwisselend Nederlands en Arabisch met elkaar en hun kinderen. Een oudere vrouw stond met haar dochter in de rij. Ik vermoedde dat ze voor haar moeder moest tolken. De assistente achter de balie had een defaitische houding.

Op straat in Amsterdam-West had ik allang gemerkt dat er vooral Marrokkaanse en Turkse Nederlanders wonen in mijn buurt. Ik vond daar weinig van: het maakte mij niet veel uit. De vrouwen met kinderen die boodschappen aan het doen zijn en met elkaar kwebbelen stralen een gewoonheid uit waar ik mij wel bij voel. Liever dat dan een wijk met mensen die elkaar vermoeien met hun ambities, huizen, kleren, kinderen, fietsen en auto’s die moeten bijdragen aan een imago.

Maar toen in de rij bij de dokter voelde ik me niet op mijn gemak. Ik kan niet zeggen of het de vermoeidheid of de context van een doktersbezoek was, maar opeens vond ik het allemaal stom: dat de meesten een hoofddoek droegen, dat de assistente zo lamlendig was, dat de enige andere blanke vrouw er zo white-trasherig uitzag… Ik voelde me out of place. Eenmaal bij de dokter (de dokters waren overigens allemaal blank; dat stond me ook tegen) werd het er niet  beter op.

Hij begon vrij snel over dat SOA’s zoveel voorkwamen in hun praktijk en wanneer ik voor het laatst getest was. Als ik niet zo moe was geweest, had ik krachtiger geprotesteerd dat ik daarvoor niet kwam en het niet over mijn sexleven wenste te hebben op mijn eerste bezoek aan een wildvreemde arts. Daarna bespraken we mijn klachten, die naar alle waarschijnlijkheid tussen de oren zaten. Ik was mezelf erg beu na dit bezoek. Daar zit je dan als hoogopgeleide, verwende vrouw met een comfortabel leven die daar niet van kan genieten, maar stress voelt, terwijl de andere mensen die die dag bij de dokter kwamen waarschijnlijk veel meer reden hebben tot stress en met veel reëelere problemen moeten omgaan. Ik had het gevoel dat de dokter dat ook dacht, maar ook dat zal wel een overbodige en egocentrische gedachte van mij zijn.

Ik heb thuis meteen actie ondernomen. Dat voelde goed. Zaken die mij negatief beïnvloeden heb ik zo veel mogelijk verwijderd uit mijn leven. In weze sla ik mezelf steeds uit het lood. Dat wil ik niet meer! Ik wil dingen doen die bijdragen aan mijn leven in plaats van bijdragen aan mijn angsten.