sarah

Ik ben een rationeel mens. En ik sta op het punt iets heel irrationeels te doen: trouwen. We hebben geen kinderen, er is geen erfrechtelijke reden om te trouwen. Wij doen het uit romantische motieven. U hoort het goed.

Ik merk dat mijn ratio dit niet zonder slag of stoot accepteert. Die was namelijk altijd de baas. En nu ga ik buiten haar om trouwen. Idioot. Wie belooft nou voor altijd bij elkaar te blijven? Dat kan je niet beloven. Jeroen zegt dat we alleen de intentie uitspreken om bij elkaar te blijven. Daar kan ik me heel goed in vinden.

Maar, zegt ratio dan, die intentie is er ook nu ook al. Het trouwen is dus puur een show om tegen elkaar ten overstaan van je naasten luid en duidelijk te bevestigen dat je voor elkaar kiest? Ja, dat klopt helemaal. Het is een show, een ritueel dat ik heel graag wil uitvoeren. Het is één van de fundamenten van het leven: geboren worden, opgroeien, volwassen worden, een levenspartner vinden, kinderen krijgen, sterven. En bij al die fundamenten hebben we rituelen bedacht. Kraamvisite met beschuit en muisjes, verjaardagen, diploma-uitreikingen, huwelijk, uitvaart.

Ik hecht aan rituelen. Het geeft houvast. Het zijn ijkpunten, markeringspaaltjes. En ons markeringspaaltje wordt op 23-4-2011 geslagen.