sarah

Ik ben al een paar maanden niet helemaal fit, vanwege de ziekte van Pfeiffer. Vervelend, maar het levert ook allerlei nieuwe gewaarwordingen op. Door de lichamelijke zwakte vlammen emoties nu veel heviger in mij op. Een paar weken terug stond ik in het café van de schouwburg te wachten op een vriend. We hadden een half uur voor de voorstelling afgesproken om bij te kletsen, maar hij kwam door pech pas vlak voor aanvang. Ik stond dus alleen aan de bar.

Normaal geeft dat een lichte spanning die ik wel lekker vind. Nu was het anders. Mijn hart ging tekeer. De gedachte “wat sta ik er idioot bij; waar laat ik mijn handen?” nam de overhand. Ik moest daar dan wel weer om lachen dat ik dacht, maar daar schaamde ik me vervolgens ook weer over. Uiteindelijk ben ik in een onopvallend hoekje gaan zitten om de spanning te verlagen. Ik vond dat ik dat wel lief voor mezelf oploste.