sarah

De nieuwe regering is aangetreden. Ik ben diep teleurgesteld dat dit de uitkomst van de spannende en inhoudsvolle verkiezingen is. Het ging toen ergens over. Met de bezuinigingen op komst waren de partijen gedwongen om keuzes te maken. Maar het nieuwe regeerakkoord is zo leeg. Er staat wel veel in, maar al die maatregeltjes zijn nodig om Echte Keuzes te omzeilen. Op één terrein wordt wel een keus gemaakt en dat is een restrictief immigratiebeleid. Geert Wilders heeft dus erg goed onderhandeld: hij heeft veranderingen op sociaal-economisch terrein tegengehouden en wel een restrictief immigratiebeleid afgedwongen. Knap. Je hoort altijd dat Maxime Verhagen zo’n geweldige onderhandelaar is, maar ik zie daar nu weinig van terug en dan waren ze op sociaal-economisch terrein nog wel met z’n tweeën tegen een. Verhagen en Rutte willen blijkbaar zó graag met elkaar regeren dat ze het niet erg vinden dat noodzakelijke veranderingen weer vier jaar vooruit worden geschoven.

Ik geloof namelijk voor geen meter dat ze al die miljarden op de overheid kunnen bezuinigen. En al helemaal niet met de kaasschaaf, want dat betekenen al die maatregeltjes: geen keuzes, dus kaasschaaf. Wat een fabel.

Wie moeten het verder nog ontgelden? De armen en de zieken. Rutte doet steeds alsof je mensen hebt die ècht niet kunnen werken en de rest die wel kan werken. Zo zwart-wit is het helemaal niet. Er zijn ook mensen die te dom, te sociaal onhandig of teveel aan de drugs verslaafd zijn. Die kunnen lichamelijk wel werken, maar zichzelf staande houden op de werkvloer gaat niet lukken. Bovendien: niemand wil ze. Maar nee, sociale werkplaatsen worden gekort. Bijstand wordt gekort. Zorgtoeslag wordt gekort. De zorgpremies blijven stijgen. Mijn vader moet nu van €40 in de week rondkomen. Hij heeft bijstand en veel zorg nodig. Als wij, zijn kinderen, niet bij gaan springen, redt hij het niet. Hij kan niet van nog minder geld rondkomen.

Je wordt er treurig van als je bedenkt dat sommige mensen met dure huizen maandelijks meer hypotheekrenteaftrek van de Belastingdienst krijgen bijgestort dan dat mijn vader aan bijstand krijgt. Maar de hypotheekrenteaftrek is heilig voor dit kabinet.

Uitkomst na vier jaar? Nog steeds weinig nieuwe immigranten erbij, want dat is nu al zo. Nog steeds evenveel Marrokanen en Turken, want die hebben het recht om hier te wonen. Die krijg je niet weg, zo je dat wilt. Veel zielige verhalen van bijstandsmoeders en chronisch zieken in het nieuws, waardoor de steun voor het kabinet verdampt. Zelfs bij Henk en Ingrid, want die hebben ook een zieke buurman. Bovendien moeten Henk en Ingrid elk jaar steeds meer voor hun huurhuis betalen. Veel stakingen en rumoer bij de Abvakabo. Het is uiteraard niet gelukt om 6,5 miljard te bezuinigen op de ambtenaren, dus de overheid zit nog steeds met een flink tekort. Stilstand.

Ik had er nooit te diep over nagedacht, maar mijn idee was: meisjes moeten tegenwoordig geheel haarloos door het leven gaan en dat komt omdat men haarloosheid associeert met jeugd. Hoogleraar Anneke Smelik denkt dat het (ook) met iets heel anders te maken heeft: de behoefte samen te smelten met de virtuele wereld en technologie. Haar onderscheidt ons van de dieren. Een perfecte gladde huid is de toekomst. Niet alleen meisjes moeten haarloos zijn, ook jongetjes mogen geen borsthaar meer hebben.

Toen ik deze gedachte hoorde, begon ik hem overal waar te nemen, zo werkt menselijke statistiek. In Amerikaanse series zie je mensen bijna niet meer over straat lopen zónder mobiel aan hun oor geplakt (onderwijl lachend – ik snap niet dat ze steeds maar iemand hebben om lachend mee te bellen). Vrouwen en mannen die algemeen mooi worden gevonden, zien er bijna plastic uit. Cleane, perfecte, gladde lijven. Tekenend hiervoor is Angelina Jolie die bekend werd als Lara Croft in Tomb Raider, gebaseerd op een computer spel.

Ook social media en games zijn een teken van ons verlangen naar een virtueel leven. Je kan virtueel een perfect beeld van jezelf scheppen of zelfs een heel leven leiden en dat probeer je dan in het echt na te streven. En daar horen die rommelige haren (en rimpels en vlekjes en puistjes) absoluut niet bij.

Sorry. Al heel lang geen blog geschreven. De reden is dat ik een nieuwe baan heb. Sinds 4 oktober werk ik in het perfide Mokum. In die eerste weken komt ontzettend veel nieuwe informatie op je af. Niet alleen werk-inhoudelijk, maar ook nieuwe mensen. Oe, eng.

Tenminste, ik vind dat ‘oe, eng’. Anderen vinden het misschien reuzegezellig, maar ik denk vooral: ik hoop maar dat ze me niet al te idioot vinden. Troost is dat sommigen hetzelfde gevoel ook bij mij zullen hebben.

Er zijn duidelijke verschillen in sfeer tussen de bedrijven waar ik heb gewerkt. Gooi een stel mensen bij elkaar en de mix van individuen creëert een sfeer. Ongrijpbaar, maar toch kenbaar. Bij het nieuwe bedrijf werken beduidend jongere mensen. Jonge mannen hebben iets meer moeite met hun mannelijkheid. Misschien gaat dat over als ze een kindje krijgen. Tegelijk is er met jongens ook meer gezellige baldadigheid.

NOVA moest weg. Nu is er Nieuwsuur voor de dagelijkse achtergronden bij het nieuws. Er is weinig veranderd. Het licht is blauw geworden. Vergelijk het warme licht waarin Clairy Polak baadde met het openbare-toilet-waar-je-geen-spuit-mag-zetten-blauwe licht voor Mariëlle Tweebeke en Twan Huys:

Tweede verandering is Mariëlle Tweebeke. Waarom vindt zij het nodig de hele aflevering met een pen in haar hand te zitten? Ze schrijft er nooit mee! Wat bezielt haar? Ook praat ze nogal bekakt, maar spreekt ze tegelijkertijd de eu in euthanasie gewoon als eu uit. Als je dan zo graag netjes wil praten, doe het dan goed, Mariëlle. En schei uit met die pen.

Morgen ben ik treinsforens af. Daarom nog één treinverhaal.

De trein was vol. Ik kon nog net een plaatsje bemachtigen tegenover twee jonge jongens in een pak. In Amsterdam Centraal stapte de vrouw naast mij uit en kwam er nog zo’n knul bij. Daar zat ik dan, ingekneld tussen een lawaaiig stel jonge ballen, de blozende jongenswangen boven het te grote krijtstreeppak. Ik probeerde me zo klein mogelijk te maken. Mijn buurman nam veel ruimte in en stootte steeds met zijn voet tegen de mijne aan. Op een gegeven moment duwde ik terug. Ze praatten over iemand (een politicus? Ik weet het niet meer zo goed – probeerde ze te negeren) die in een Prius reed. Die vonden ze een “pauper”. Ik voelde me zo naar tussen hen dat het een eeuwigheid leek voordat ze uitstapten. Het bleek toen pas station Utrecht te zijn.

Ik stelde me voor dat ze callcentermedewerkers waren die vandaag een training kregen in Utrecht – handig centraal gelegen – waarin ze leerden hoe ze mensen aan de voordeur konden lastigvallen. Een promotie dus! Daarom die nieuwe, te grote krijtstreeppakken en dat ze zo schaamteloos en luidruchtig deden. Aha.

De journalist stelt een neutrale vraag, Maxime Verhagen geeft een neutraal antwoord. En dan toch die frons. Ik verbaasde me daar over, dat die man steeds maar bij alles zo moeilijk kijkt.

Wat blijkt nou? De man lijdt aan rugklachten. CDA-Kamerlid Van Haersma Buma: “Hij heeft een hoge pijngrens. Maar de mate van pijn verraadt ook het niveau van de stress.” (bron: NRC). Ik denk: hoe dieper de frons, hoe meer pijn en stress hij aan het onderdrukken is.

Ik schreef voordat ik in Amsterdam woonde eens een blog quasi-sprezzatura over mijn ergernis aan een bepaald slag mensen dat heel hip is en daar tegelijkertijd heel nonchalant over doet, alsof het allemaal per ongelukkig is, die half uitgezakte staart en brokkelige mascara achter de enorme zonnebril. Waarschijnlijk omdat ik me steeds minder zorgen maak over mijn eigen mate van hipheid, vallen de quasi’s me nu minder op.

Nu begeef ik me in het dertigers-dilemma: we willen alles tegelijk en alles perfect. Men wil in een happening buurt in Amsterdam wonen, met tuin en met kinderen. Men wil een geweldige baan, een spetterend liefdesleven, hoogbegaafde kinderen en een vriendenkring waarmee je breed lachend naar wijnproeverijen en galerie-openingen gaat. En, ja daar komt ‘ie, men wil midden in een drukke stad vrolijk met de hoogbegaafde kinderen in een bakfiets rondsjouwen.

Nou! Maar dat kan dus allemaal helemaal niet! Met de huizenprijzen hier moet je echt heel rijk zijn of al vanaf je conceptie ingeschreven staan als huurder, wil je een comfortabel huis met drie slaapkamers en een tuin vinden in een gewilde buurt. Een geweldige baan is altijd ook nog gewoon hard werken, waarna je heus niet altijd zin hebt in een uren durend pornofest (voor het spetterende liefdesleven). En heb je wel iets boeiends te melden aan al die breed lachende vrienden, of staan jullie daar allemaal alleen maar breed te lachen zodat het lijkt alsof iedereen heel boeiend is? Bakfietsen zijn leuk voor in de duinen en in rustige dorpjes, maar het lijkt mij zo onhandig om daar in Amsterdam mee te moeten fietsen. Ik vind het op een gewone fiets al lastig met al die andere fietsers, trambanen, auto’s en voetgangers. Is in ieder geval één ding dat niet op mijn wensenlijstje hoeft.

Hij vond mij “een mooie vrouw” en was daar “gewoon heel eerlijk in”. Ik vroeg me af of hij dat dan ook heel eerlijk zei als hij iemand lelijk vond. Hij was oud en zijn oogleden hingen een beetje over zijn oogjes. In het café tegenover waar wij zaten stonden drie slanke Aziatische vrouwen met elkaar te geinen. Hij vertelde dat een van hen de eigenaresse was. Dat verwacht je toch niet van een bruin café dat ‘De Roode Baron’ heet. Na een poosje kwam ik erachter dat hij ongeveer het leven van mijn vader heeft: sober (schuldsanering betekent 50 euro in de week), een beetje eenzaam en graag uitgebreid koken. Ik had hem best nog langer willen uithoren over de buurt en zijn leven, maar ik wilde hem niet het verkeerde idee geven.

Ik liep een eind door de stad en ging in de Spuistraat een ander café binnen. Daar ontmoette ik een man die een pilotenbril droeg. Ik zei dat dat weer in was en dat ie dus eigenlijk heel hip was. Hij keek me niet begrijpend aan. Ik schudde mijn hoofd en zei: “Nee, nee, nee. Kijk, een bril is een functioneel ding, maar het montuur is puur vorm. Dat is een esthetische keus.” Hij zei dat hij altijd monturen in deze vorm droeg, omdat hij dan optimaal zicht had aan alle kanten van zijn gezichtsveld. Het concept “esthetische keus” leek hij werkelijk niet te kennen.

Raar onderwerp, maar het moet een keer aan de kaak gesteld worden. Het is blijkbaar heel lastig om een goede wc-rolhouder (wrh) voor openbare toiletten te maken. Bij sommigen trek je eraan en krijg je maar één velletje wc-papier. Hoe voorzichtig je ook bent, telkens laat ie na één dun velletje los, waardoor je zes of zeven keer voorzichtig moet trekken voordat je een fatsoenlijke hoeveelheid papier hebt. Wind je hier vooral niet teveel over op, want dan trek je te hard en scheurt het papier niet bij de perforatierand af, maar in een klein rondje rondom je vinger. Anderen (van die grote ronde) raken weleens het begin van de rol kwijt, zodat je met je hand in de wrh ernaar op zoek moet, waarbij je grote kans loopt je te schaven aan de metalen afscheurtandjes.

De Rentokils en Hokatexen* van deze wereld nemen wel de tijd en de moeite om hygiëne-emmers te maken die opengaan via een bewegingssensor of parfumspuitapparaten die hele irritante pieptonen voortbrengen als hun batterij leeg is, maar een bruikbare wrh (of in hun terminologie: toiletroldispenser) is ze te hoog gegrepen.

* Hoe verzinnen ze die namen?

De iPad is een overbodig en prachtig apparaat. Het heeft te weinig functionaliteit om computer of laptop te vervangen en het is te groot om de smartphone te vervangen. Je kan op de iPad heel fijn internetten, de krant lezen en door Apple goedgekeurde applicatietjes gebruiken. Dat kan allemaal ook op een laptop, maar de iPad start sneller op en de door Apple goedgekeurde applicatietjes doen precies – niet meer en niet minder – wat je van ze verwacht. De laptop is een all-in-one keukenapparaat met honderd attributen. Sluit het gekarteld hakmes aan op het middelgrote motorblok, klik vast in de middelgrote of grote kom en je kan ijs crushen. De iPad is een ruime en mooi ontworpen keuken met voor elk doel een duidelijk en simpel apparaat dat je meteen kan gebruiken zonder instructie. Overbodige luxe waar je snel aan gewend raakt.

Het leukste applicatietje vind ik The Elements. Het is een overzicht van het periodiek systeem der elementen. Je kan op elk element klikken voor een uitleg en mooie foto’s die je in 3D kan zien. Je ziet dan twee plaatjes links en rechts en als je een beetje scheel kijkt, vallen ze precies over elkaar heen zodat het samen één driedimensionaal beeld vormt. Het is dezelfde techniek als de stereogrammen die vroeger een tijdje populair waren.