sarah

Ik schreef voordat ik in Amsterdam woonde eens een blog quasi-sprezzatura over mijn ergernis aan een bepaald slag mensen dat heel hip is en daar tegelijkertijd heel nonchalant over doet, alsof het allemaal per ongelukkig is, die half uitgezakte staart en brokkelige mascara achter de enorme zonnebril. Waarschijnlijk omdat ik me steeds minder zorgen maak over mijn eigen mate van hipheid, vallen de quasi’s me nu minder op.

Nu begeef ik me in het dertigers-dilemma: we willen alles tegelijk en alles perfect. Men wil in een happening buurt in Amsterdam wonen, met tuin en met kinderen. Men wil een geweldige baan, een spetterend liefdesleven, hoogbegaafde kinderen en een vriendenkring waarmee je breed lachend naar wijnproeverijen en galerie-openingen gaat. En, ja daar komt ‘ie, men wil midden in een drukke stad vrolijk met de hoogbegaafde kinderen in een bakfiets rondsjouwen.

Nou! Maar dat kan dus allemaal helemaal niet! Met de huizenprijzen hier moet je echt heel rijk zijn of al vanaf je conceptie ingeschreven staan als huurder, wil je een comfortabel huis met drie slaapkamers en een tuin vinden in een gewilde buurt. Een geweldige baan is altijd ook nog gewoon hard werken, waarna je heus niet altijd zin hebt in een uren durend pornofest (voor het spetterende liefdesleven). En heb je wel iets boeiends te melden aan al die breed lachende vrienden, of staan jullie daar allemaal alleen maar breed te lachen zodat het lijkt alsof iedereen heel boeiend is? Bakfietsen zijn leuk voor in de duinen en in rustige dorpjes, maar het lijkt mij zo onhandig om daar in Amsterdam mee te moeten fietsen. Ik vind het op een gewone fiets al lastig met al die andere fietsers, trambanen, auto’s en voetgangers. Is in ieder geval één ding dat niet op mijn wensenlijstje hoeft.

Hij vond mij “een mooie vrouw” en was daar “gewoon heel eerlijk in”. Ik vroeg me af of hij dat dan ook heel eerlijk zei als hij iemand lelijk vond. Hij was oud en zijn oogleden hingen een beetje over zijn oogjes. In het café tegenover waar wij zaten stonden drie slanke Aziatische vrouwen met elkaar te geinen. Hij vertelde dat een van hen de eigenaresse was. Dat verwacht je toch niet van een bruin café dat ‘De Roode Baron’ heet. Na een poosje kwam ik erachter dat hij ongeveer het leven van mijn vader heeft: sober (schuldsanering betekent 50 euro in de week), een beetje eenzaam en graag uitgebreid koken. Ik had hem best nog langer willen uithoren over de buurt en zijn leven, maar ik wilde hem niet het verkeerde idee geven.

Ik liep een eind door de stad en ging in de Spuistraat een ander café binnen. Daar ontmoette ik een man die een pilotenbril droeg. Ik zei dat dat weer in was en dat ie dus eigenlijk heel hip was. Hij keek me niet begrijpend aan. Ik schudde mijn hoofd en zei: “Nee, nee, nee. Kijk, een bril is een functioneel ding, maar het montuur is puur vorm. Dat is een esthetische keus.” Hij zei dat hij altijd monturen in deze vorm droeg, omdat hij dan optimaal zicht had aan alle kanten van zijn gezichtsveld. Het concept “esthetische keus” leek hij werkelijk niet te kennen.

Raar onderwerp, maar het moet een keer aan de kaak gesteld worden. Het is blijkbaar heel lastig om een goede wc-rolhouder (wrh) voor openbare toiletten te maken. Bij sommigen trek je eraan en krijg je maar één velletje wc-papier. Hoe voorzichtig je ook bent, telkens laat ie na één dun velletje los, waardoor je zes of zeven keer voorzichtig moet trekken voordat je een fatsoenlijke hoeveelheid papier hebt. Wind je hier vooral niet teveel over op, want dan trek je te hard en scheurt het papier niet bij de perforatierand af, maar in een klein rondje rondom je vinger. Anderen (van die grote ronde) raken weleens het begin van de rol kwijt, zodat je met je hand in de wrh ernaar op zoek moet, waarbij je grote kans loopt je te schaven aan de metalen afscheurtandjes.

De Rentokils en Hokatexen* van deze wereld nemen wel de tijd en de moeite om hygiëne-emmers te maken die opengaan via een bewegingssensor of parfumspuitapparaten die hele irritante pieptonen voortbrengen als hun batterij leeg is, maar een bruikbare wrh (of in hun terminologie: toiletroldispenser) is ze te hoog gegrepen.

* Hoe verzinnen ze die namen?

De iPad is een overbodig en prachtig apparaat. Het heeft te weinig functionaliteit om computer of laptop te vervangen en het is te groot om de smartphone te vervangen. Je kan op de iPad heel fijn internetten, de krant lezen en door Apple goedgekeurde applicatietjes gebruiken. Dat kan allemaal ook op een laptop, maar de iPad start sneller op en de door Apple goedgekeurde applicatietjes doen precies – niet meer en niet minder – wat je van ze verwacht. De laptop is een all-in-one keukenapparaat met honderd attributen. Sluit het gekarteld hakmes aan op het middelgrote motorblok, klik vast in de middelgrote of grote kom en je kan ijs crushen. De iPad is een ruime en mooi ontworpen keuken met voor elk doel een duidelijk en simpel apparaat dat je meteen kan gebruiken zonder instructie. Overbodige luxe waar je snel aan gewend raakt.

Het leukste applicatietje vind ik The Elements. Het is een overzicht van het periodiek systeem der elementen. Je kan op elk element klikken voor een uitleg en mooie foto’s die je in 3D kan zien. Je ziet dan twee plaatjes links en rechts en als je een beetje scheel kijkt, vallen ze precies over elkaar heen zodat het samen één driedimensionaal beeld vormt. Het is dezelfde techniek als de stereogrammen die vroeger een tijdje populair waren.

Urenlang zat ik de 850 reacties te lezen op een Volkskrant-column. In de column wordt gesteld dat het gedachtegoed van Wilders lijkt op dat van Hitler. Ik vind dit een erg voor de hand liggende en juiste vergelijking. Een bevolkingsgroep op basis van hun geloof op populistische wijze zeer negatief afschilderen. De columnist zei niet dat Wilders net als Hitler die bevolkingsgroep ging uitroeien. Hij zei alleen dat ze op dezelfde manier een minderheid discrimineren.

De reacties variëerden van “ja inderdaad!” tot “hoe denkt de linkse kerk met deze idiote vergelijking weg te komen?”. Het fascinerende vond ik dat er best intelligente mensen tussen zaten die het laatste dachten. Intelligent als in: goed stellingen onderbouwen, beredeneren en formuleren. Er was zelfs een man (tenminste, ik neem maar aan dat het man is; op internet weet je dat toch nooit zeker) die net als Wilders de misvatting koesterde dat de islam een “politieke ideologie” is in plaats van een religie. Hoe men bij een dergelijke conclusie arriveert is mij een volslagen raadsel. De katholieke kerk heeft in het verleden zelf ook aan wereldlijke heerschappij gedaan (dat de paus naast baas van de kerk ook baas van grote landen was) en vandaag de dag zijn er maar liefst drie politieke partijen in Nederland die hun politieke gedachtegoed laten inspireren door het christendom. Gek genoeg voelt Wilders geen scrupules om een kabinet met het CDA erin te steunen. Als je zo spastisch reageert op het vermengen van religie met ideologie, moet je het CDA ook wantrouwen. Maar nee. Alleen de islam is een probleem. Het feit dat religie ook in het Westen regelmatig vermengd wordt met politiek negeert hij.

Hij negeert ook dat niet alleen sommige moslims, maar ook sommige christenen in Nederland de gelijkheid tussen man en vrouw met voeten treden. De hoofddoek symboliseert inderdaad de seksistische gedachte dat vrouwen zichzelf moet kuisen om maar geen begeerte bij mannen op te roepen. Is Wilders wel eens op de Veluwe geweest? In sommige dorpen zie je vrouwen alleen op straat als ze achter een kinderwagen lopen. Vrouwen die geen broeken mogen dragen en hun haar niet mogen afknippen. Ze dragen rokken tot op de enkel, want je zou maar een stukje bloot been zien. Onkuis. Vijftig jaar geleden was het hier ook niet netjes om blootshoofds over straat te gaan. Dat soort uiterlijke verschijnselen zijn soms gelinkt aan een religie, soms aan een cultuur, maar altijd onderhevig aan verandering.

Hoe kunnen intelligente mensen toch tot zulke opzichtig discriminerende gedachten komen? Bij de man die reageerde op de Volkskrant-column speelden deze twee verschijnselen een rol:

• In-group and out-group homogeneity/heterogeneity:
  Dit is een goed gedocumenteerd psychologisch verschijnsel: de groep waartoe men zelf behoort vindt men heterogener dan de groep waartoe men niet behoort.
  Oftewel: alle moslims zijn fundamentalistisch, terwijl binnen het jodendom en christendom verschillende min of meer fundamentalistische stromingen bestaan.
• Het eigen rechtsgevoel als de norm beschouwen. De man was het bijvoorbeeld niet eens met de rechtszaak tegen Wilders: ”Wetten die rechtmatige meningen criminaliseren zijn geen wetten die ik respecteer.” en: “Wetten zijn acceptabel als zij legitiem zijn.” Dit is eigenlijk het hele probleem van die hele PVV-stroming: men voelt zich gerechtvaardigd in zijn standpunten puur en alleen vanuit het eigen rechtsgevoel zonder er rekening mee te houden dat andere meningen, andere inzichten, andere uitgangspunten mogelijk zijn. Daar hoef je dus ook geen begrip of zelfs maar beleefdheid voor op te brengen. Je kan erop wachten dat de PVV hier een keer op gaat stuklopen. Er zal een keer een punt komen waarop zich een splitsing der geesten voordoet: de ene helft vindt het van de pot gerukt dat… en de andere helft vindt het knettergek dat…

Vanaf het moment dat ik opstond is de dag een aaneenschakeling van toevallige handelingen. Ik loop door de gang en zie kapotte schoenen staan. Ik wil ze oppakken en weggooien, maar er staat een tas op. Dan zie ik in de tas een oude krant en een waterfles die in de afwasmachine moet. Dat leidt er toe dat ik alle tassen in de tassenmand uitmest en daarna ook de mand ernaast met regenkleding, mutsen en handschoenen. Van de hak op de tak leven.

Ik had zin om naar de gay parade te gaan kijken die ‘s middag tussen twee en vijf ging rondvaren. Ik had al een zomerse outfit in mijn hoofd. Om twee uur had ik nog steeds niks gegeten of gedronken. Dus zette ik een lekkere pot thee en smeerde een boterham die ik voor de tv ging verorberen. Dat liep ook weer vertraging op doordat ik een geweldig beeld zag toen ik op de pauzeknop had gedrukt van de digitale recorder, daar moest een foto van worden genomen:

Fotocamera, statiefje, instellen, zo weer een half uur verder. Daarna heb ik een hele aflevering van “Van de Schoonheid en de Troost” gekeken en toen was het kwart voor vier. Na douchen en aankleden stond ik om kwart over vier buiten. Nog drie kwartier om de laatste paar boten te zien. Oh! Mijn fiets staat nog op het station! Bovendien regende het en had ik halsstarrig vastgehouden aan mijn zomerse outfit. Ik zou het niet gaan redden qua tijd (en ook niet qua blootheid van de outfit).

Nieuw plan: boodschappen doen. Dat ging goed. Het ging goed. Het voldeed aan de basisvoorwaarden die een mens aan boodschappen mag stellen.

Dit ben ik van plan bij een eerste ontmoeting: breed lachen, rechte rug, recht in je ogen kijken, vriendelijk zijn en geïnteresseerd luisteren. Deze formule zal een goede eerste indruk bij jou achterlaten. Een goede eerste indruk is belangrijk. Goede. Eerste. Indruk. Vriendelijk! Gulle lach!

Soms lukt het niet en verval ik in ontwijkend gedrag. Dan praat je tegen me, maar kijk ik weg. Ik doe alsof jij niet belangrijk bent, niet interessant en nauwelijks mijn tijd waard. De waarheid is dat ik jou eng vind. Het is makkelijker om onaardig te doen dan om me open te stellen. Dat is de waarheid.

Huiselijke activiteiten: de was opvouwen met een leuke film op de achtergrond, nieuwe knopen op een oud jasje zetten, op de bank liggen en naar het plafond staren, buiten een boekje lezen, nagels vijlen. Heel rustgevend. Om elf uur was ik hartstikke moe en in mijn huiselijke toestand wilde ik best vroeg naar bed, maar het kriebelde. Een flyer van een mij onbekend feest (Club Vegas in Canvas) kriebelde in mijn tas. De flyer schreeuwde dat er misschien wel een heel tof feest zou zijn vannacht en dat ik spijt zou hebben als ik als een bejaarde op zaterdagavond om elf uur in mijn nest lag. En dat ik misschien wel gelukkig samenwoonde, maar dat dat niet betekende dat mijn hele leven zich in onze huiskamer af moest spelen. Ik zou niet indutten! Ik was het aan mezelf verschuldigd om naar buiten te gaan en te LEVEN!

Dus sleepte ik mezelf naar boven, trok het oude jasje met nieuwe knopen aan en mijn nieuwe schoenen: ik zag er classy uit. De flyer repte het woord suave. Ik had allerlei associaties met dat woord en classy kwam er dicht bij in de buurt. Er stond ook: sexy, glamorous en trashy. Misschien een soort Kate Moss-look: dope meets style? Ik had in ieder geval een veilige keus gemaakt qua kleren: veel zwart met een mooi jasje, past overal bij. Bij de ingang van het feest stond een meisje met een glitterbadpak en een blonde pruik. Bedoelden ze dit met glamorous? Op het feest zelf liepen veel vrouwen rond met opzichtige glitterjurken en neonkleuren. Mannen met slechtzittende pakken. Het was een bonte mix van foute kleding.

De muziek vond ik best lekker. Het leek op vreemde filmmuziek uit de jaren zeventig, wat goed samenging met een waanzinnige film die geprojecteerd werd van een meisje in een ruimteschip dat van binnen helemaal gestoffeerd was met langharig oranje tapijt. Maar ik was eigenlijk te moe om te dansen en toen er op het podium een of andere onzinnige act werd opgevoerd, gaf ik het op. Ik fietste naar het Leidseplein en ben door de dronken toeristen heen gewaad om bij Café Alto te komen. Er speelde een blues-band. Sodeju, die man kon zingen. Van het type: lost my baby/don’t know what to do/lost my-hy-hy baby-y-y/don’t kno-ho-how what to do. De bassen waren lekker hard. Aan het eind gaf de drummer nog een geweldige solo. Kon ik toch nog met enige voldoening naar huis fietsen.

Mijn huis was rechtdoor, maar ik sloeg rechtsaf en hobbelde met mijn fiets het park in. Het regende heel hard en het park was verlaten. In het park is een binnentuin. Rondom de tuin staan bankjes onder een klimop. Ik ging op een bankje zitten. Druppels tikten onophoudelijk op mijn hoofd en regenpak. Het groen van de tuin ging over in een grijze regenmassa. Dit gebeurde echt.

Het voelde echter dan in een verwarmd huis zitten en naar muziek luisteren. Veel van mijn dagelijkse handelingen hebben weinig direct tastbare gevolgen. Letters typen op een toetsenbord creëren woorden en zinnen, die in je brein worden omgezet in betekenis zonder noodzakelijk een directe link met de tastbare werkelijkheid. Praten en lezen is van hetzelfde laken een pak: je creëert of consumeert betekenis die vooreerst in taal bestaat en mogelijk in tweede instantie zijn weerslag op de werkelijkheid heeft. Maar de regen was via alle kanalen echt: ik zag het, ik hoorde het, ik voelde het, ik rook het.

Studenten op een toneelacademie zijn eigenlijk per definitie wanhopig. In het begin zijn ze misschien nog euforisch over het feit dat ze zijn toegelaten en vol zelfvertrouwen over hun kwaliteiten als acteur – ze waren immers als kind en als middelbare scholier altijd een van de de besten op toneelles, maar al snel dringt het tot hen door dat de andere studenten net zo goed zijn en dat dus niet alleen hun talent, maar ook een flinke dosis geluk en een goed netwerk nodig zijn om later tot de hele kleine fractie te behoren die datgene doet waar zij van dromen: acteren in een toneelgezelschap of in films. Het gros moet bijbeunen om rond te komen (zie artikel nu.nl). Daarom wenden de toneelstudenten al tijdens hun studie hun sociale vaardigheden aan om een netwerk te bouwen waarmee ze naam kunnen maken in het toneelwereldje en toegang krijgen tot audities.

In dit wanhopige milieu gedijt de toneelnazi. Hij geeft zijn studenten het idee dat hij belangrijk is in het toneelwereldje, strooit wat namen rond en weet zich daarmee verzekerd van de aandacht van aantrekkelijke toneelstudentes. Hun attenties heeft toneelnazi niet te danken aan zijn waanzinnige uiterlijk of persoonlijkheid, maar aan de wanhopigheid van de studentes die elke kans grijpen om zich in de kijker te spelen bij iemand van wie zij denken dat hij belangrijk is voor hun loopbaan. Toneelnazi vindt altijd enthousiaste vrijwilligers voor zijn toneelprojecten, wordt uitgenodigd op feestjes en men lacht om zijn grapjes. De enigen bij wie hij wat minder populair is, zijn zijn collega’s. Maar ja, wat deren hem die ouwe lui, zoals hij zijn leeftijdsgenoten, zichzelf incluis, graag noemt?